முன்னுரை

சோழப் பேரரசின் வரலாற்றைப் பேசும்போது, பராந்தக சோழன், இராஜராஜ சோழன், இராஜேந்திர சோழன் போன்ற மாபெரும் பேரரசர்களின் பெயர்கள் இயல்பாகவே முன்னிலைக்கு வருகின்றன. ஆனால், இவர்களுக்கிடையே ஆட்சி செய்த உத்தம சோழன் (கி.பி. 969–985), பெரும்பாலும் "இடைக்கால அரசன்" என்ற ஒரு குறுகிய வரையறைக்குள் மட்டுமே நினைவுகூரப்படுகிறார்.

ஆனால் தென்னிந்திய கல்வெட்டுகள் (South Indian Inscriptions) – தொகுதி XIX முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு உத்தம சோழனை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது. இக்கல்வெட்டுகள் அவரை ஒரு இடைக்கால ஆட்சியாளராக அல்ல; மாறாக, சோழப் பேரரசின் நிர்வாக அடித்தளத்தை உறுதிப்படுத்திய அரசராகவும், கோயில் மைய சமூக அமைப்பை வலுப்படுத்திய மன்னராகவும், இராஜராஜ சோழனின் பேரரசு உருவாகத் தேவையான அமைதியான அரசியல் சூழலை உருவாக்கிய தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட ஒரு அரசராகவும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

இத்தொகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள 92 கல்வெட்டுகள், உத்தம சோழனின் ஆட்சியை ஆண்டாண்டாக மீட்டெடுக்கக் கூடிய அளவுக்கு செறிவான தகவல்களை வழங்குகின்றன.

பராந்தக சோழனின் பேரனாகிய உத்தம சோழன்

கல்வெட்டுகள் உத்தம சோழனை "பரகேசரிவர்மன்" என்ற பட்டப்பெயருடன் பதிவு செய்கின்றன.

அவை தெளிவாகக் கூறுவது:
• அவர் முதலாம் பராந்தக சோழனின் பேரன்.
• கண்டராதித்த சோழனின் மகன்.
• புகழ்பெற்ற சிவபக்தையான செம்பியன் மாதேவியின் மகன்.

அவரது ஆட்சி கி.பி. 969 முதல் 985 வரை நீடித்ததாக கல்வெட்டுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

பிற்கால இலக்கியங்கள் வாரிசுரிமைப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி விவாதித்தாலும், கல்வெட்டுகள் அத்தகைய அரசியல் கலக்கங்களை முன்வைப்பதில்லை. மாறாக, அவை அமைதியான, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட, நிர்வாக ரீதியாக வலிமையான ஒரு சோழ தேச அரசை நமக்கு காட்டுகின்றன.

இராஜராஜனுக்கு முந்தைய மிகப்பெரிய கல்வெட்டு தொகுப்பு

தொகுதி XIX-இன் மிக முக்கியமான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று, உத்தம சோழனைச் சார்ந்த கல்வெட்டுகளின் அபரிமிதமான எண்ணிக்கையாகும்.

இவை பரவியுள்ள மாவட்டங்கள்:
• தஞ்சாவூர்
• திருச்சிராப்பள்ளி
• வடஆற்காடு
• தென்ஆற்காடு
• செங்கல்பட்டு
• சேலம்

இவ்வளவு பரந்த பரப்பில் கல்வெட்டுகள் காணப்படுவது, சோழ தேசத்தின் நிர்வாகம் முழு நாட்டிலும் உறுதியாகச் செயல்பட்டதை வெளிப்படுத்துகிறது.

மேலும், முதல் ஆட்சியாண்டிலிருந்து இறுதி ஆண்டுகள் வரை தொடர்ச்சியாகக் கல்வெட்டுகள் கிடைப்பது, இடையறாத நிர்வாகச் செயல்பாட்டின் சான்றாகும்.

கோயில்களை மையமாகக் கொண்ட அரசு

இந்தக் கல்வெட்டுகளை முழுமையாக வாசிக்கும் போது ஒரு உண்மை மிகவும் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.

உத்தம சோழனின் அரசு என்பது கோயில்களை மையமாகக் கொண்ட நிர்வாக அமைப்பாக இருந்தது.

கல்வெட்டுகள் தொடர்ந்து பதிவு செய்பவை:
• நந்தா விளக்குகள்
• நிலக்கொடைகள்
• பூந்தோட்டங்கள்
• திருவாபிஷேக நீர்
• பூசைச் செலவுகள்
• இசைக்கலைஞர்கள்
• ஓதுவார்கள்
• கோயில் ஊழியர்கள்
• பிராமண போஜனங்கள்
• கோயில் கட்டிடங்கள்
• நிலங்கள் வாங்குதல்
• வரிவிலக்குகள்
என்பவையாகும்.

இங்கு கோயில் என்பது வழிபாட்டு இடம் மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் பொருளாதார மற்றும் நிர்வாக மையமாக விளங்குகிறது.

செம்பியன் மாதேவியின் பொற்காலம்

உத்தம சோழனின் வரலாற்றை வாசிக்கும் போது செம்பியன் மாதேவியின் வரலாற்றைப் பிரித்துப் பேச இயலாது.

தொகுதி XIX முழுவதும் அவருடைய பெயர் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது.

அவர்:
• நிலங்களை வழங்குகிறார்.
• பொன் கொடைகள் அளிக்கிறார்.
• வெள்ளிப் பாத்திரங்கள் அளிக்கிறார்.
• கோயில்களை எழுப்புகிறார்.
• திருவிழாக்களை ஏற்படுத்துகிறார்.
• பூஜை முறைகளை நிலைநிறுத்துகிறார்.
• நிதிநிலைகளை உருவாக்குகிறார்.

ஒரு கல்வெட்டு, அவர் கட்டிய கோயிலின்:
• கோபுரம்,
• திருமதில்,
• ஸ்நான மண்டபம்,
• பரிவார ஆலயங்கள்,
• தங்க நகைகள்,
• வெள்ளிப் பாத்திரங்கள்,
• வழிபாட்டு உபகரணங்கள்
என அனைத்தையும் விரிவாகப் பதிவு செய்கிறது.

சோழ வரலாற்றில் ஒரு அரசமாதேவியின் மதப்பணிகளை இவ்வளவு விரிவாகப் பதிவு செய்த கல்வெட்டு மிகவும் அரிதானதாகும்.

நிர்வாக முதிர்ச்சி

இந்தக் கல்வெட்டுகள் சோழ அரசின் நிர்வாக முதிர்ச்சியை ஆச்சரியப்பட வைக்கும் அளவிற்கு வெளிப்படுத்துகின்றன.

அடிக்கடி இடம்பெறும் அமைப்புகள்:
• மகாசபை
• பெருங்குறிச் சபை
• நகரம்
• நாட்டார்
• தேவகாரியர்கள்
• கணக்காளர்கள்
• அரச அதிகாரிகள்

நிலங்கள் வாங்கப்படுகின்றன.
ஏலங்கள் நடத்தப்படுகின்றன.
வரி விலக்குகள் அளிக்கப்படுகின்றன.
எல்லைகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
வருவாய் கணக்கிடப்படுகிறது.
நிரந்தர பராமரிப்பிற்கான பொறுப்பாளர்கள் நியமிக்கப்படுகின்றனர்.
இவை அனைத்தும் ஒரு உயர்ந்த நிர்வாக நாகரிகத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
நிலம் — இறை வழிபாட்டின் பொருளாதார அடித்தளம்

உத்தம சோழன் காலத்தில் நிலம் என்பது வெறும் விவசாயச் சொத்து அல்ல.
அது:
• விளக்கெரிப்பு,
• நித்திய பூஜை,
• திருவிழா,
• வேதபாராயணம்,
• பூந்தோட்டம்,
• இசை,
• அன்னதானம்
போன்ற நிரந்தர அறப்பணிகளுக்கான பொருளாதார ஆதாரமாக மாற்றப்படுகிறது.

இது தற்காலிக தானம் அல்ல.

நூற்றாண்டுகள் நீடிக்கும் நிரந்தர அறநிறுவனங்களை உருவாக்கும் பொருளாதாரக் கொள்கையாகும்.

இசை, திருமுறை, கோயில் வழிபாடு

பல கல்வெட்டுகள் கோயில் வழிபாட்டின் ஒழுங்கமைப்பை நுணுக்கமாக பதிவு செய்கின்றன.
அவற்றில் குறிப்பிடப்படுபவர்கள்:
• திருமுறைப் பாடுவோர்,
• இசைக்கலைஞர்கள்,
• நீர் கொண்டுவருவோர்,
• பூந்தோட்டப் பணியாளர்கள்,
• பூசாரிகள்,
• காவலர்கள்.

ஒரு கல்வெட்டில், தினசரி மூன்று கால பூஜைகளுக்கும் ஒன்பது இசைக்கலைஞர்கள் நியமிக்கப்பட்டதாகவும், அவர்களுக்காக நிரந்தர நிலம் வழங்கப்பட்டதாகவும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

மற்றொரு கல்வெட்டு, திருப்பதியம் பாடுவோருக்கே நிலம் ஒதுக்கப்பட்டதை குறிப்பிடுகிறது.

இது, இராஜராஜ சோழன் தேவாரப் பதிகங்களை முறையாக ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு முன்னரே, கோயில் இசை மற்றும் திருமுறைப் பாரம்பரியம் சோழ தேசத்தில் நன்கு நிறுவப்பட்டிருந்ததை உணர்த்துகிறது.

நீர்ப்பாசனமும் விவசாயத் திட்டமிடலும்

கல்வெட்டுகள் தொடர்ந்து குறிப்பிடுபவை:
• வாய்க்கால்கள்,
• ஏரிகள்,
• நீர்ப்பாசன வசதிகள்,
• நன்செய் நிலங்கள்,
• தோட்டங்கள்.

ஒவ்வொரு நிலக்கொடைக்கும் நீர்ப்பாசன ஏற்பாடுகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

இதன் மூலம், கோயில் பொருளாதாரம் அறிவார்ந்த விவசாய மேலாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது என்பதை அறியலாம்.

இராணுவமும் கோயிலும்

பல இராணுவப் படைப்பிரிவுகள் கோயில்களுக்கு அறங்கொடையாளர்களாகக் கல்வெட்டுகளில் இடம்பெறுகின்றன. உதாரணமாக:
• கண்டராதித்த தெரிந்த கைக்கோளர்
• கரிகால சோழ தெரிந்த கைக்கோளர்
• சிங்களாந்தக தெரிந்த கைக்கோளர்

இவர்கள் போர்வீரர்கள் மட்டுமல்ல.
நிலங்கள் வாங்குகின்றனர்.
கோயில்களுக்கு தானம் செய்கின்றனர்.
நிர்வாகப் பணிகளிலும் பங்கேற்கின்றனர்.

இதனால், சோழ இராணுவமும் சமய வாழ்க்கையுடன் ஒன்றிணைந்திருந்தது தெளிவாகிறது.

அரசியரின் சுயாதீன பங்கு

செம்பியன் மாதேவியைத் தவிர, உத்தம சோழனின் பல அரசியரும் தனித்தனி அறங்கொடையாளர்களாக கல்வெட்டுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர்.
அவர்கள்:
• நிலங்கள்,
• பொன்,
• மலர்த் தோட்டங்கள்,
• நந்தா விளக்குகள்,
• வழிபாட்டு நிதிகள்
ஆகியவற்றை தாங்களாகவே வழங்கியுள்ளனர்.

இதன் மூலம், அரச மகளிர் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அதிகாரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகித்தனர் என்பதை அறியலாம்.

சமய ஒற்றுமையின் சான்றுகள்

உத்தம சோழன் காலம் முதன்மையாக சைவ மரபை ஆதரித்தாலும், தொகுதி XIX சமய ஒற்றுமையின் அழகான சான்றுகளையும் வழங்குகிறது.

திருவெள்ளறை கல்வெட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் ருக்மிணியும் வழிபடப்பட்டதற்கான, தென்னிந்தியாவின் மிகப் பழமையான கல்வெட்டு சான்றுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

இதனால், சைவ-வைணவ மரபுகள் ஒன்றோடொன்று இயல்பாக இணைந்து வாழ்ந்தன என்பது தெளிவாகிறது.

வெற்றிப்போர்களை விட நிர்வாகமே முக்கியம்
இந்தக் கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் ஒரு விஷயத்தைச் செய்யவில்லை.
அவை போர்வெற்றிகளைப் புகழ்ந்து பாடுவதில்லை.

அதற்கு பதிலாக:
• நிர்வாகம்,
• கோயில்,
• நிலம்,
• பொருளாதாரம்,
• நீர்ப்பாசனம்,
• ஊராட்சி,
• அறநிறுவனங்கள்
பற்றியே பேசுகின்றன.

இதுவே உத்தம சோழனின் ஆட்சியின் உண்மையான பெருமையாகும்.

இராஜராஜனின் பேரரசிற்கான அடித்தளம்

கி.பி. 985-இல் இராஜராஜ சோழன் அரியணை ஏறியபோது, அவர் பெற்றுச் சேர்ந்தது வெறும் ஒரு அரசாட்சியல்ல.
அவர் பெற்றது:
• ஒழுங்கமைந்த ஊராட்சிகள்,
• செழித்த கோயில் பொருளாதாரம்,
• முதிர்ந்த வருவாய் நிர்வாகம்,
• வலுவான அதிகார அமைப்பு,
• அனுபவமிக்க நிர்வாகிகள்,
• நிலையான சமய நிறுவனங்கள்.

இவை அனைத்தும் உத்தம சோழன் கால கல்வெட்டுகளில் தெளிவாகப் பதிவாகியுள்ளன.

எனவே, இராஜராஜனின் பேரரசு திடீரென தோன்றிய அதிசயம் அல்ல; உத்தம சோழன் அமைதியாக உருவாக்கிய அடித்தளத்தின் மீது எழுந்த மகத்தான கட்டிடமாகும்.

நிறைவுரை

தென்னிந்திய கல்வெட்டுகள் – தொகுதி XIX, உத்தம சோழனைப் பற்றிய வரலாற்றுப் பார்வையை முற்றிலும் மாற்றுகிறது.
அவர் ஒரு "இடைக்கால அரசன்" அல்ல.
அவர் பின்னாளில் சோழப் பேரரசு பெற்ற நிலைத்தன்மையின் காவலர்.
அவர் கோயில் மைய நிர்வாகத்தின் வடிவமைப்பாளர்.
அவர் உள்ளூர் சுயாட்சியின் பாதுகாவலர்.
அவர் செம்பியன் மாதேவியின் ஆன்மிக மரபை அரசியல் அமைப்பாக மாற்றிய மாமன்னர்.

அவருடைய ஆட்சிக்காலத்தில் உருவான நிர்வாகக் கட்டமைப்புகளே பின்னர் இராஜராஜ சோழனின் உலகப்புகழ் பெற்ற பேரரசைத் தாங்கிய உறுதியான அஸ்திவாரங்களாக அமைந்தன.

எனவே, சோழ வரலாற்றில் உத்தம சோழனை ஒரு இடைப்பட்ட ஆட்சியாளராக அல்லாது, சோழப் பேரரசின் அமைதியான கட்டடக் கலைஞர் (The Silent Architect of the Chola Empire) என மறுமதிப்பீடு செய்ய வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது.